Eibar futbol taldea

Orain entzun berri dut, Eibar futbol taldeak, 2. mailan dagoenak, kartel berriak atera dituela bere partiduak iragartzeko. Kartel berri hauek, nahikoa kuriosoak dira. Jokatzen duten taldearen ezaugarriren bat hartzen dute eta honen arabera, filme baten kartela bailitzan agertzen dira. Esaterako, Alibaba eta 40 lapurrak, El Lazarillo de Tormes...

Baina kartel hauek taberna eta jatetxeetan jartzeko, jabeek 5 euro ordaindu behar diote taldeari 15 eguneko. Ondo al dago hori?

Taldearen publizitatea egiteko hormak eta ateak eskaintzen dizkiete tabernek eta gainera ordaindu egin behar dute. Beste alde batetik ordea, kartel berri hauek ez dituen taberna, "ondas" kanpo geratzen da. Beraz tabernariari ere komeni zaio kartel berri hauek ezartzea. Hau bai dela, beharrak sortzea.

Kartel berri hauek existitu aurretik, dena ondo. Orain, tabernariak 5 euro ordaintzeko beharra dute herrian txarto geratu nahi ez badute gutxienez, eta bitartean Eibarrentzat irabazkiak. Nahiko injustua ez al da?

koloreak

Kolore bakoitzak, bere erara pertsuaditzen digu. Edo kontrakoa, uxatu. Baina beti guregan eragiten du, nahi edo nahi ez. Gaztea adierazteko laranja, horia. Heldua berriz grisa. Pasioa adierazteko denok buruan daukagun gorria, freskotasuna berriz urdina. Ekologia, natura berdez marrazten dugu eta beldurra, ezjakintasuna, iluntasuna beltzez.

Baina nik, letra bakoitzari ere egokitu izan diot kolore bat, nahi barik agian. E berdea esaterako. Baliteke "berde" hitzak "E" asko dituelako izatea, auskalo. Baina honen ondorioz Erika izena ere berdez marrazten dut. I horiz edo O marroiz. Eta honek, ahoskatzen diren hitz guztietan eragina du neregan. Beraz Leire berdez pintatuko dut, honek dakartzan ondrioerkin. Gustoen barnean, ez baitu gure konszienteak agintzen. Berdea gustatu ezean, errezelaz ikusiko nukeen Leire, ziurrenik. Eta Natalia arrox kolorekoa ikusiko banu, kosta egingo litzaidake nire kolorearen iritzia aldatzea pertsonarengan. Kuriosoa da, baina hala ikusten dut mundua. Eta iragarki batean kolore bat ikustean, baliteke kolore horren gizarteko esanahia ez izatea nire buruan, eta ondorioz, iragarkiaren base osoa haustea.

Kuriosoa. Hizkuntzak nola eragiten duen kolorean. Ingelesez, Yellow da horia. Baina "E" edo "o" horiz imajinatzen al dute? Hala balitz, munduaren ikuspegi guztiz desberdinak izango genuke!

AHT

Arrasaten bizi naizen honekin, pil-pilean dudan gaia dut AHTaren sorrera. Udalaitz azpitik pasatuko da AHTa. Planak aldatzen ez badira behintzat. Eusko Jaurlaritzak AHTari buruzko onuren txostena eskegi du interneten, baina egia esan, ez du honen aldeko iritzirik sartu guregan. Ez du esaterako, Espainiako Gobernuak Letizia Ortizi buruz iritzi ona izan genezan egin zuen kanpaina erraldoirik egin. Eta holaxe doaz gauzak. Herria aurka, Jaurlaritzak belarri-motz.

Zerfatik dagoen herria aurka? Barne-barnean, kontserbadoreak garelako agian. Ez diot aspektu guztietan, ez horixe, baina proletarioen papela hartzen dugu beti (eta egia esan Fagorreko langileriak proletarioa dela uste du, kooperatiba bat den arren). Betidanik izandako mendia hautsi? EZ! Zertarako? Goian daudenak poltsikoak betetzeko! Hau da iritzi orokorra (edo bestela, entzuten den iritzi bakarra, besteen isiltasunaren ondorioz).

Baina balitekeen arren, Udalaitzi kalte egitea, baliteke, ez dut uste proiektuaren aurka dauden %10ak ere AHTa eraikitzeko arrazoiak irakurri dituenik. Nik ere ez dut irakurri. Pasimonia da nagusi gaur egun, kontra egiten dugu, informatu gabe, kontra egiten dugu, benetan zer gertatzen ari den jakin gabe.

Kontra egitekotan, egin dezagun ganoraz!

Herriaren opio berria

Norbaitek aipatu zuen, ez duela gutxi, erlijioa; herriaren opioa.

Gaur egun ere izan litekeen arren, badago opio berri bat ere: Futbola.

Futbola eskaintzen digute beste arazoetaz ahaz gaitezen, politikaz pentsa ez dezagun, txarto dihoana alde batera utz dezagun, iraultzak saiesteko. Eta guk opio hori jan egiten dugu. Itsumustuan jan ere. Txanpion Lig!! Aleti!! eta zoro moduan goaz herriko tabernara lagunartean partidua ikustera. Eta partidu ostean, arratsalde-gaba osoa jokaldietaz hizketan iarduten dugu, Etxeberria gure neba bailitzan. Maite baitugu.

Cuatron partidu on bat eskaintzera doazenean, ba al dago norbait konturatzen ez dena? edo hobeto esanda...partidu ona den ala ez, ez al dute beraiek aukeratzen? Getafe - Almeria. zeintzuk dira horiek? bada, egon lasai, munduko bi talderik onenak bezala salduko baitituzte. Eta guk irentsi, noski. Eta partidua ikusiko dugu. Eta iragarkietan dagoen kokakola edateko gogoa sartuko zaigu, eta edango dugu. Eta partidu bukaeran, politika ahantzita, kokakola edanda, Cuatro pozez zoratzen....denok pozik!

Zertarako aldatu herriaren opioa denoi zoriontasuna ematen badigu? ;)

eman eta jan

lortu dute

Movistarreko kanpainetaz ari naiz. Ni ere erori naiz bere sareetan, oharkabean. Banuen fideltasuna buruan, Euskalteletik Movistarrera salto egiteko garaian. Baina ezin fideltasun hori mantendu, ez gutxienez, otxoaren letaginak ikustean.

Euskaltel, Euskadi. Bi hitz antzerako. Bien arteko lotura ikustezina ene buruan. Ez soilik nire buruan, Euskalteltarron buruan baizik. Posizionamentua. Baina baita otxoa izan ere. Kapitalismoa.

Telebistan iragarkiak ikustean, harro nengoen konpainia horren parte izateaz, guztiz harro. Baina arazoak iristean bestelakoa izan zen. Mobilak ez zituen mezuak gordetzen, kobertura eskasa...dendara joan eta erantzunik ez. Irtenbiderik ez. Mostradorearen barnean zegoenak eskuak garbitzen zituen, "es que mira, todavía no nos han dicho los de Euskaltel...""No nos han mandado..." Ez al zarete zuek bada Euskaltel? Ez al zarete, nire konpainiarekin dudan lotura bakarra? Eskuak garbitu...eta nik norengana jo dezaket? Gainera gaztelaniaz. Euskaltel................................................................Euskadi. Hurbiltasuna urruntzen. Otxoa azaltzen ikusi nuen.

Orduan hasi nintzen konpainiaz aldatzeko pentsamendu lizunekin. Vodafone ez dago nire inguruan, beraz, Movistar zen urrengo aukera. Hainbestetan kritikaturikoa, Telefonikaren apendizea. Hilabetea hartu nuen erreflexiorako, eta azkenean, Euskaltelen OTXOA inoiz baino handiago ikusten hasi nintzen. Autokontzientzia lasaitzeko edo, Euskaltelen aurkako iritziak jan nituen, barneratu eta nire ahotik ere zabaltzen nituen. Euskaltel besteak bezalakoa zen, kapitalismoan bizi gara, ideologien gainetik dago negozioa.
Konbentzitu nintzen eta Movistarrera jo nuen.

Sarrera kutrea du, Arrasateko Movistar dendak. Baina jende abegikorra. Perfektua, eritzi nion. Euskaraz dena (mutilak ondo jakin ez arren, ahaleginak egin zituen), simplea eta erreza. Zer gehiago?
Movistartarra nintzela sinisturik irten nintzen bertatik. Eta harro. Barneratuta. Ez baita haseran zen español eskuindarra.........nire konpainia jatorra baita. Ate zatarra duen denda, langileria "euskalduna" duena, eta arazorik ematen ez duena.

Nola aldatzen diren iritziak, konbenientziaren arabera. Edo marketingarengatik ote?

Sekula ............. ez

Ez dakit Eusko Jaurlaritza edo Gobierno de España izan zen kanpaina hau atera zuena, benetan inpaktatu egin ninduen. Duela astebete ikusi nuen lehenengoz, Rac aldizkariaren atzeko aldean. Niretza ote? pentsatu nuen. Ez, niretzat ez! etorri zitzaidan burura mikrosegundu bat beranduago. Nola izango da bada niretzat? Nik ez nuke sekula zorakeri hori egingo. San Migeletako irudi-izpia etorri zitzaidan bat-batean, baina etorri bezain azkar uxatu nuen burutik. Nik sekula.

Kotxe funebrea agertzen da iragarkian, eta gidariak galdera bat soilik jaurtitzen du airean: zure kotxean edo nirean? "Disco" izena duen buildinga ageri da atzean. Ba al dago Disco izeneko eraikuntzarik nire inguruan? ez horixe, hori beste jende mota batentzako da, zikinkeriatan ibiltzen direnentzako. Ez niretzat. San Migeletako oroitzpena berriro ahalegindu zen sartzen, baina umeak usoa uxatzen duen moduan bota nuen nire barnetik.

Sekula gehiago ez. Pentsatu nuen, baina, zergatik gehiago?
Kanpaina ona.

Think small

Volkswagenen kanpaina izan zen, 1959. urtean. Doyle Dane Bernbach-ek eratua. Ikaragarrizko arrakasta izan zuen. DDB enpresa, 1949. urtean eratu zen, hiru eratzaileen abizenak baturik. Gaur egun, kotxe marka honetaz gain izen handiko enpresen publizta da DDB. 1999. urtean, Volkswagenen kanpaina hau mende osoan eratutako kanpainarik onena gisa geratu zen. Beraz, zer dauka kanpaina honek hain ona izan zedin bere garaian?

Kotxe aleman hau 1949. urtean iritsi zen AEBra, DDB sortu zen urte berean. Hurrengo hamarkadan, Volkswagenek prentsan kritika onak jaso zituen, baita kotsumitzaileen iritzietan ere. 1959.urtean, AEBra gehien inportatzen zen kotxea zen. Orduan atera zen "Think small". Iragarkia indartsua ze, baina ez zen ezerezetik hasi. Iragarkiek, publizitateak (bere esanahi orokorrenean esanda) ematen dion kredibilitatea behar du. Hau da, izena duen edo izena lortzen ari den marka hartu eta oraindik askoz gorago igo.

Zer gertatuko litzateke "think small" bezalako iragarkia 49. urtean kaleratuko balitz? Ezer ere ez, ziurrenik. Txikia, zatarra, fiagarria bezala posizionatu zen lehenik publizitateari esker, ondoren, iragarkiek sinisgarritasuna eman zioten.

Beraz, ateratako ondorioa, beti ere bera da. Garrantzitsuena, produktuaren posizionamendua (kokapena?) da, eta honi inpulsoa emateko balio dute iragarkiek. baina posizionamendua sortu al daiteke iragarkien bidez? Baliteke, kasu honetan, sinesgarritasuna falta izatea. Fidagarria izan behar du iragarkiak, eta honetarako, lehendik ere entzuna izatea onena. Hau da Volkswagenek erabili zuen teknika. Lehenik, kritikak entzun, bere kotxeaz pentsatzen dena jaso, abantailak, bearu erosteko arrazoiak, eta, ondoren, hau indartu.

Poweo

Astelehen honetan Frantziako Poweo elektrizitate eta gas operadorearen iragarki berria debekatu egin dute. Izatez, interneten soilik kokatzeko zen iragarkia, baina oraindik ere bideo webguneetan agertzen den arren, bertatik laster kenduko dituztela adierazi dute Poweokoek. Haurren segurtasuna dela eta.

Publizitatean, fama oneko rugbiko Sébastien Chabal jokalaria agertzen da, indar osoz kontrako jokalariak uxatzen. Orduan galdera bat planteatzen da: Nola lortzen du Sébastien-ek daukan energia hori? Erantzuna: Atzamarrak Power elektrizitatea duen entxufe batean sartzen ditu eta honela kargatu egiten da. Hemen azpian dago youtubeko iragarkia.

Betiko nire iritzia, iragarkien kontsumitzaileek iritzi kritikoa izan behar dutelakoa da. Baina haurren esparrua oso bestelakoa da. Haurrek iritzi kritikoa garatzen diardute, ez dira guztiz beren buruaren jabe. Ondorioz, beraiek jarduten duten ekintzen artean iragarki hau jartzea, arriskutsua da. Gehiago, beraien izarra den Chabal agertzen bada eskua entxufean sartzen. Hura imitatzen ahaleginduko ziren bat baino gehiago. Guztiz ados nago iragarki hau esparru infantiletik debekatzeaz.

Beste gauza bat ordea, debekua nondik norakoa izan den argitzea da. Youtuben oraindik badagoen arren, bertatik ere kenduko duela adierazi du enpresak. Baina Youtube haurrentzako espazioa al da? Entxufearen iragarkia baino gauza gogorragoak ikus daitezken webgune honetan. Biolentzia esaterako. Mobilean grabatzen diren bideo biolentoak besteak beste. Legea ez dago oso argi Youtuben, nahi duenak ezartzen du hor grabazioa, azalpenik eman ere egin gabe. Eredugarria haurrentzat? ez dut uste, baliteke, filtro batzuekin. Baina filtro hauek ez badaude, ez da oso etikoa biolentziazko imagenak ikusi ahal izatea, eta entxufeen iragarki komikoa debekatzea.

Duela gutxi internet eta gazteei buruzko konferentzia batean, entzule batek adierazi zuen gisa, Ertaroan, haurrek urkatzeak ikusten zituzten. Eta zer? Orain gainbabestuak al daude haurrak?

http://www.youtube.com/watch?v=TzsCzx924AM

Audi vs BMW vs Mercedes

Oraingoan kotxeei tokatu zaie azterketa. Audi, BMW, Mercedes....zein desberdintazun dago hiru hauen artean? Hirurak izen oneko kotxeak dira, Seat edo Renault baino maila altuagon ezartzen direnak. Lujuzko kotxeak derizonen artean, konpetentzia dira. Baina, zergatik erosten du pertsona batek Audi eta ez BMW? edo alderantziz?

AUDI

Bere basea hiru zutabetan oinarritzen da, elementu desberdintzataileak: Teknologia, kalitatea eta balore gainjarrian. Marka, liderrean oinarritzen da, gizakian, gartsua eta ameslaria den markan. Gainera, berritzailea da eta kiroltasuna eta progresioa adierazten du. Honetqz gain, asko sakontzen du banakako beharretan, eta bereziki behar desberdinak dituztenendako presatzioak eskeintzen ditu. Honela, bere esloganak argi azaltzen du esan nahi duena: "A la vanguardia de a tecnologia".

Kontsumitzailearen perfila elegantea da, gizalegetsua arrogantzia gabea, besteen aurrean ezer ere erakutsi behar ez duena. Klienteen behar eta ametsetan inspiratzen da.

BMW

BMWk aldiz, bizitzaren gozamena hartzen du irizpidetzat. Target gazteago bati zuzendua dago, eta dinamikotasuna da ezaugarri. Audia edo BMW baino gazteagoei zuzendua egonik, kiroltasunean ere asko oinarritzen da, bizitza gozatzean. Gidatzea, teknologia eta behar gisa ahaztu eta entretenimendu gisa ikusten du. Honela bere eslogana: "¿Te gusta conducir?"

MERCEDES BENZ

Bere produktuen irudia perfekzioa da. Exitoa eta perfekzioa. Baina honen ondorioz, kontsumitzaileek beraien aukeretatik at ikusten dute marka hau eta kanpotik ikusten dute, ondoren gazteagoentzat zuzendutako Audi edo BMW bat erosiz. Autoaren munduan teknologia altuen eta luxuzkoenetarikoa kontsideratzen da. "Mercedesen gama baxuenak soilik konpetitu dezake Audi edo BMWrekin" laborategien esanetan.

Markaren targeta gaztetu nahiean ari dira orain. 1997an hasi eta urtero urtebete gaztetzen dute. Hasieran, adina 56 urtetan zegoen eta gaur egun 49an dago. 45 urtera iristea da helburua, baina gazteagora iritsi gabe, irudia mantentze nahiean.

Baliteke, komunikazio arloak eragina izatea, baina nik gaztetatik BMWa nahi izan dut. Aitak ordea, Audiaren alde jokatu izan du beti, baita amak ere. Beraz, marketingaren estrategia honek, zerbaitetan bere eragina izan du, ez al da honela?

Adidas vs Nike

Publizitatea jorratzen dut blog honetan. Hau komunikazioaren zati da marketingaren estrategian. Gaur egun, marketinga masiboa izatetik, publiko zehatz batera izatera pasa da. Publikoaren buruan, marka batekiko irudia egiten da, honi deitzen zaio "Posizionamentua".

Gure burmuinean marka batekiko daukagun irudiari. Irudi honek, marka errepresentazten badu, azken honek nahi duen klientela erakarriko du.

Honegatik, bi enpresa aztertuko ditut. Nike eta Adidas. Produktu berdintsuak eskeintzen dituzte, baina ezberdinak dira publikoari begira. Produktu desberdinak. Zein "posizionamentu" daukate? zer daukagu guk, publikoak, buruan marka hauen izena entzutean? ahuen logoa ikustean?

NIKE

60. hamarkadan Phil Knight eta bere entrenadore zen Hill Bowermanengatik zabaldua izan zen. Bere prezio bajuengatik erakartzen zuen hasieran. Japonen ekoizten ziren deportiboak koste bajuan, eta honek konpetentziaren aurrean erakargarriago bihurtzen zuen.

Ondoren ordea, gomazko solak sortzen lehena izan zenean, aldaketa eman zen. "Nike Air" gisako sola amortiguatzaileei esker kirolarien marka gustokoenetarikoa bihurtzen hasi zen. Boom handiena ordea, Michael Jordan-ek markarekin bat egin zuenean izan zen. Honen ondoren, Tiger Woods edo Ronaldo moduko kirolariak batu zitzaizkion. Dena den, bere posizionamentua, "oso atletiko" gisa ikusten zen. Kirolasi sutsuei begira zegoen marka. Hau aldatu beharra zegoen.

Orduan sortu zen "Just do it". Bere kirolari espiritua galdu gabe, publiko handiarekin bat egin zuen honela (soilik, egin ezazu)

Gaur egun, Nike dendak fama oneko templuak dira beraien klienteentzat eta bere marka zein logoa mundu erdiko tatuajeen dendetan gehien eskatzen direnen artean aurkitzen dira. Hau tatuatzeko prest dagoena, markarekiko konpromisu eta fideltasuna ez du zalantzan jartzen.

ADIDAS

20. hamarkadan. Adolf Dassler (Adi)k bere anai Rudolfekin Alemanian enpresa bat sortu zuten. Liskarrak zirela eta, banaketa egon zen eta Adik Adidas sortu zuen bere anaiak Puma sortu zuen bitartean.

Adidasek hasieratik produktuen kalitateari eman zion garrantzia. Hobetzearen garrantzia eta lehenetarikoa izan zen izarrak (kirolari famatuak) erabiltzen bere produktuak iragartzeko.

80.hamarkadarte izen oneko enpresa izan zen. Orduan, Adi hil eta semea ere handik gutxira hil zen. Adidasek bere momentu kritikoa jasan zuen, batez ere Niken konpetentzia zela eta.
2001ean Salomon Group erosi zuen eta 2005ean Reebok. Honek, Adidas indartzen lagundu zuen, eta Niken ondora iristen. NBAren probeedore izateko sinatu berri du 2006. urtean kontratua, 11 urterako.

Adidasen irudia, ez da Nikena bezain abanguardista. Produktuak jokalariekin lotzen zentratzen da, taldeekin eta ekintzak esponsorizatzen dauka bere burua.

Bi marka hauen bereizketa nagusiena, honakoa da:

Nikek indibidualismoa bultzatzen du, liderazgoa. Adidasek berriz, talde lana, TALDEA.

Ideia hauek sartzen zaizkigu buruan bere iragarkiak ikustean, edo berak esponsorizatzen dituen ekintzak ikustean, gu konturatu gabe. Eta marka baten edo bestearen alde jokatzen dugu. Nahi gabe hau ere. Zergatik Nike? ezdakit, erantzun ohi dugu, gehiego gustatzen zait. Baina ez dakigu zentzuaz erantzuten. Ez baitakigu, indibidualismoaren alde, edo talde lanaren alde jokatzen duela gure buruak, eta are gutxiago, marka hauek, hori errepresentatzen dutela.

Hau da interesgarriena. Nola lortzen dute gure barnean, gure izakeran daukaguna piztea? guk geuk jakin ere egin gabe?

Humorezko publizitatea

Duela 3 egun e-mail bat jaso nuen, "humorezko publizitatea" zuen izenburua. Zabaltzean argazki polit batzuekin egin nuen topo.

Prodkutua edo markaren posizionamenduaren arabera, humorea ondo edo gaizki irten daitekeela uste dut. Izan ere, xede-taldearen araberakoa izanen da. Esaterako, Audi baten humore klasea eta Seat batena oso desberdina da.

Baina humore klasea dena delakoa izanda ere, markak bere xede taldearen humorean asmatzen badu, beste markekiko puntu bat irabaziko duelakoan nago. Irrifarre bat ateratzea lortzen badugu, konplizitate maila batera iristen baikara, lagunarteko elkarrizketara eta lotura sakonago bat eratzen da kontsumitzailea eta saltzailearen artean. E-mailaren bitartez bidali dizkidaten iragarkiak hemen jartzen ahaleginduko naiz datorren astean, zure ahoan ere irrifarre bat zabaltzeko esperoan.

No-Anorexia sentsuratua

Ostiralean debekatu zuten No-l-itaren kanpaina berria Italian. Espainian ere sentsuratua izan da (ez diote sartzen utzi) eta Frantzian ere kritika gogorrak izan ditu.

Italiako publizitatearen kontrola eramaten duen erakundeak esan duenez (Giuru-k), legea urratzen du kanpainak. Publizitatearen lealtasuna hausten du eta baita balore moral, erlijioso, zibil eta pertsonen duintasuna ere.

Honetaz gain, Osasun Ministeritzak lagunduta, publizitatearen kontrolerako organismoak dioenez, pertsona gaisoen duintasuna urratzen du, salmentetan eragiteko instrumentu gisa erabiliz.

Oliviero Toscanik (kanpainaren egileak) epaiketetara eraman nahi du auzia. Berak dioenez, Publizitatearen kontrolerako erakundea desagertzeko eginen du hau. Publizitatean askatasunik ez dagoela dio, eta dena den, sentsura honekin lortzen dutena, kanpainaren efektua handitzea dela dio.

Zer iritzi duzu honetaz? Ezin da pertsona anorexiko bat agertu kanpaina publizitarioetan. Edo, agian, hobeto esanda, ezin da anorexiko gisa definitu. Hori da errealitatea. Izan ere, zenbat aldiz ikusi ditugu anorexiadun emakumeak desfileetan? Zenbat publizitate kanpaina sartu ote zaizkigu begietatik, pertsona anorexikoez ekoitzia? Baina biluzik, den moduan agertzen bada, gaisotasun hoekiko kritika izaten bada ezin daiteke kanpaina egin. Non dago honen basea. Baliteke, anorexiaren inguruko gatazka ezertan ere ez hobetzea kanpaina hau dela eta, eta gaisotasuna desagertzen joateko dendetan taila handiagoak jarri beharko lituzkete, hori argi dago. Baita desfileetan hain neska argalak agertzeari utzi ere. Baina ez naiz ari kanpainaren atzean dagoen produktuaz ere. Salmentak igotzearren egiten dutenaz.

Ez naiz ari honetaz. Publizitatearen funtsari buruz ari naiz idazten. Pertsona osasuntsuak, politak eta irrifarre eginez agertu behar dute iragarkietan. Hori baita erreala. Bestela, kanpora.

Yahoo! eta Google salaketen sarean

FACUA (Federación de Consumidores en Acción)-k, salaketa ezarri zien abuztuan bi bilatzaile hauei, Publizitatearen legea urratzeagatik.

FACUAK salatzen duenez, bilatzaileetan ez da ongi desberdintzen informazioentzako loturak eta publizitatea. Gainera, hitz zehatz batzuk idaztean zuzenean enpresa batzuen publizitatea agertzen da, eta baita konpetentzia ere. Dirudienez, konpetentziaren izena ikusteak eragin handia du kontsumitzaileengan. Mundu mailan salaketa bat baino gehiago jaso dituzte bilatzaile hauek ekintza hauek burutzeagatik, eta FACUAk dioenez, Espaina mailan ere salaketak egon dira.

Jardun honek, publizitateari buruzko gogoeta egitera bultzatu dit. Iritzi desberdinak aurki daitezke gai honetaz. Badaude, hau dena ondo erregulatu beharko litzatekela dioenik, baita kontsumitzaileak pentsamendu kritikoa izan beharko lukeela dioenik ere. Ni, bigarrenaren aldekoa naiz. Orain bizi dugun garaiotan, mundua bitan banatzen den honetan (I. eta III. mundua) eta globalizazioa gainean dugularik, erregulazioa eskatu beharra ulertzen dut. Baina, I. munduko potentzietan bizi garenok, ikasketak burutzeko aukera dugunok, zergatik izan behar dugu arau bat "publizitate desleala" kenduko diguna? Baliteke gehiegikeria iruditzea, baina ez al du gizakiak burmuinik? Ez al da gai, desleala dena eta ongi iruditzen zaiona aukeratzeko? Mila aldiz kexatzen gara TBko programazioaz. Zergatik uste dugu programazio hori dagoela? Noski gutako banakoa ez da gai ezer aldatzeko, baina oso oker ez banago, gizartearen zati handi batek ez balu "salsa Rosa" ikusiko, kendu egingo lukete. Eta dokumentalek arrakasta izango balute, gaueko 10etan jarriko lituzkete.

Asko kexatzen gara eskeintzen diguten gauzetaz, edo dendetan aurkitzen ditugun produktuetaz, baita behartzen gaituzten kontsumismoaz ere. Aizu, pertsona bakoitza mundu bat da, eta lagun batek behin aipatu zidan bezela, burmuina da ordaindu behar ez dugun bakarra, eta bakoitzak BAT du, OSO-OSOA. Erabil dezagun bada. Uler dezaket ikasketa barik dagoen pertsona, engainatzeko errazagoa izango dela, baina gure artean, ba al dago honelakorik? Pauso handia izango litzateke, gutako askok, atzo erosi zuen soineko gorriaz hitzegiteaz utziko balu eta ondoren futbolaz kexatzeari utziko balu. "Supermodelo 2007" ikusi ondoren, ez kexatu publizitatearen gehiegikeriaz mesedez.

Publizitate konparatiboaren araudia

Publizitate konparatiboari buruz aritu nintzen aurreko egunean, Mc vs PC kanpainari buruz mintzatzean. Honi buruzko legea 1988. urtean ezarri zen. "Ley 34/1988". Dena den, aldaketa batzuk jasan zituen 2002. urtean, "Ley 39/2002" an ikus daitekeen bezala.

Lege hau laburbilduz, puntu batzuetan zehaztuko dut, publizitate konparatiboa baimentzen den esparrua:

1.- Konparatzen diren produktu edo zerbitzuek betekizun berdina izan behar dute, behar berdinak ase behar dituzte.

2.- Modu objetiboan konparatuko dira.

3.- Ezaugarri garratntzitsuak, egiaztagarriak eta produktu edo zerbitzuaren errepresentazio direnak soilik konpara daitzeke. Honen barruan sartzen da prezioa.

4.- Denominazioren bat duten produktuak, (geografikoki, tradizionalki edo dena delakoa) esaterako "Rioja" edo "Eusko Label" en kasuan, denominazio berdina duten beste produktuekin konparatu behar dira

5.-Ezin dira marka edo izen babestu bat duten produktu zein zerbitzuen imitazioak aurkeztu.

6.- Konparazioa oferta espezial bati buruzkoa bada, oferta honen hasiera data eman beharko da, eta oraindik hasi ez bada, amaiera data.

7.- Ezin izango da abantaila ez-zilegikorik (indebida) atera marka baten izena dela eta, ezta konpetentziak izan dezakeen denominazioetatik ere. Honen barnean sartzen delarik konpetentziaren produktu ekologikoen ekoizpena.

8.- Profesioen kasuan, publizitate konparatiboaren legea desberdina izan liteke, beste arau batzuk ezarrita daudelarik.

Hau honela izanik, Mc ezn kanpaina, araudiaren 3. puntuan ezartzen dela iksu daiteke, PCaren ezaugarriak aipatzen baititu. Duda bat sortzen zait, garbitzeko produktuen inguruan. Hauek, nik ikusita behintzat, ez dute konparazio errealik egiten, beste produkto "irreal" bati egiten diote erreferentzia. Honek, zer esan nahi du, ez dela fidagarria diotena? Publizitate konparatiboaren araudiaren barnean ezin liratekela sartu, ez dutelako araudi hau betetzen? edo, produktu batetik bestera ezberdintasun gutxi egonez, ez doazela konpetentzia zuzen baten kontra, baizik eta iragarki orokorrago baten bila daudela agian. Beraz, ez da desberdintasun handia egongo produktu hauen artean?

MacIntosh-en kanpaina 2006

Orain aurkitu berri dut MacIntoshen 2006ko apirilean/maiatzean atera zuen kanpaina berria.

Mac vs PC

Ez naiz kanpainari buruz arituko, agian beste egunen baten landuko dut gai hau, baina reflexiora eraman nauena beste kontu bat izan da. Publizitatean, beste markaren kontra egiteko dagoen aukera. Xanpu edo detergente gehienen spotak ikustean, gehienetan konparaketa irrealak egiten dira; "si compara nuestro Fairy con otro producto que pueda encontrar en su supermercado...", baina ez du betse produktuaren izena aipatzen.

Kasu honetan berriz, (eta beste kasu batzuk ere badaude) konparazio argia egiten du. Zein lege dago honen atzean? Oraindik ere informazio gutxi dudan arren, kuriositate honen funtsa aurkitzen ahaleginduko naiz. "Publicidad engañosa" egitea debekatuta dago, beraz, detergenteei buruz hitzegiterakoan, egia baldin bada diotena, zergatik ez dute konparazio errealik egiten? Eta beste aldera jokatuz, nola da posible PC-a erabili izana Mac saltzeko?

Aste honetan zehar jarriko dut honen erantzuna.

Publizitatearen historia

Unibertsitatean ikasi dugunaren arabera, publizitatea ez zen XIX. mende hasierararte sortu, guk ulertzen dugun eran. Baina, PUBLIZITATEAK ulertzeko era desberdinak ditu, eta definizioaren arabera, garai ezberdinean "sortua" izan zela esan daiteke.

Lehenengo definizioa: Publizitatea, pertsonengan eragiteko metodo pertsuasiboa da.

Modu honetan ulertuta, XIX. menderarte ez al zen existitu? noski baietz. Gai honetan jakintsuak diren zenbaitzuk diotenez, publizitatearen ezaugarria da bere komunikatzeko gaitasuna, eta pertsonengan eragina izan du gizakiak duela askotik. Izan ere, ez du zertan kartel bat izan behar, edo mass media batean aurkitutako iragarkirik behar publizitateak. Nire ustetan, merkatua sortu zenetik existitzen da, hobetzeko nahia edo antzerako zerbait. Ondorioz, antzinako zibilizazioetara hurbiltzen gara. Erromatar garaira, Greziar zibilizaziora. Zergatik erosten zuen Zesar batek haragi pusketa bat X-en eta ez Y-n? Zergatik jan haragia arrainaren ordez? estatus maila bat ematen ziolako? eta honek azken finean, ez al du persuaditzen beste biztanlegoan, aukera izan ezkero haragia erosteko? ez al da gizakiaren naturaltasunak berak eskaintzen diguna persuasioa?

Beste era batean ere uler daiteke ordea: Publizitatea enpresek erabiltzen duten instrumentua da eskarian eragiteko.

Lehenengo definizioaren soporte bera duela uste dut, base bera dutela, baina iadanik hemen hitz teknikoagoak nabari dira, enpresa, esakaria...

XVII eta XIX mendeen bitartera atzeratu behar gara kasu honetan. Komertizalizaziora eta batez ere kapitalismoaren hasierara. Dena den, 50. hamarkadaraino joan behar dugu gaur egungo publizitatearen sorrera aurkitzeko. Mass mediaren laguntzarekin, enpresa baten marketing estrategiaren barruan sartzen da publizitatea.

Bi definizioak erlatiboki egiak diren arren, nik lehenengoarekiko apostua egiten dut. Baliteke aurrehistoriako publizitateak zerikusirik ez izatea oraingoarekin (argi dago), baina gizakiaren baitan dagoen pertsuasio sistema dela uste dut, berezkoa gugan eta ondorioz ez XIX. mendekoa.

NOLITA advertising campaign

Milaneko Moda Astean eman zitzaion Nolita enpresa italiarraren kanpaina berriari hasiera. No-Anorexia-Nolita izeneko kanpaina honetan, 27 urteko modeloa agertzen da karteletan, 31 kilogramotakoa. 15 urte bitartean sufritu izan du anorexia Isabelle Caro izeneko emakume honek.

Oliviero Toscani argazkilaria izan da egilea. Urte asko iragan ditu gaisotasun hau aztertzen eta bere esanetan "interesgarria da azkenik moda enpresa batek arazoaren garrantziaz ohartzea eta gaia azaleratzeko kemena izatea. Nor da gaisotasun honen erantzulea?komunikazioa orokorrean? telebista? moda?". Luisa Bertoncellok (Nolita enpresa barruan sartzen den Flash&Partner taldearen aholkutzaileak) esan zuenez, irudia ikusi zuenean, harrituta geratu zen azaleratzen zuen egiaren gordintasunaz. Baina ongi iruditzen zaio publizitatea gizartearen eritasunen ispilu gisa erabili izana.

Kritika ugari eta hainbat beldur ageri da jendearen burutan. Irakurri izan dudanez, batzuen ustez, emakume honen gorputzak enbidiak sor ditzake gaisoen inguruan. Nire duda berriz bestelakoa da, Kanpaina itzela, kontzientziazio kanpaina gogorra izan daiteke, baina zer dago honen atzean? berriz ere, Nolita produktuak erosi beharra. Kontsumismoak aurrera jarraitzeko beharra, eta Nolita dendetara joatean, 34, 36 tallak ikusi beharko al ditugu?

Oliviero TOSCANI

Argazkilari honen biografiarekin hasiko dut nire blog-a, zeresan handia izan duen italiar honek, publizitatearen munduan lan asko egin ditu eta oso gai poliemikoak plazaratu ditu publizitatearen bidez.

Milanen jaio zen 1943. urtean eta XX. mendeko publizista probokatzaileenetarikoa izan da. Aitak txertatu zion argazkigintzarako afizioa, 6 urterekin Rondine kamara oparitu zionean. 1963an Zurïcheko Arte Aplikatuen Eskolan sartzea lortu zuen eta ondorengo urteetan rock eta popeko publikazioetan lan egin zuen bere estiloa zabalduz askatasun osoz. Hainbat moda aldizkarik bere estiloan erreparatu zuten eta Donna, Vogue edo Elle bezalakoetan hasi zen lanean.

Baina bere izena 1983tik egiten zaigu ezagun, Benneton enpresarekin kontratua sinatzen duenean. Etxe italiar honek "markaren imajena" sortzeko eskatzen dio Toscaniri, eta honetan jardun du hainbat urtez. Publizitateak ordurarte izandako edertasun apaindua alde batera uzten du gure italiarrak eta munduaren ispilu izaten saiatzen da, sufrimendua, heritasuna, mina eta gizartearen arazoak argazkian plasmatuz gardentasunez.

90. hamarkadaren hasieratik, Bennetonen kanpainak arrazismoaren aurka, prototipoaren aurka...izan dira. publizitateari era berri bat zabaltzen zaio. Publikoaren eztabaida pizten da estereotipoen inguruan, askatasuna eta tolerantziaren inguruan. Kanpainek ezkortasuna sortzen dute eta hainbat estatutan debekatuak izaten dira, honek, aldi berean, jendearen antsietatea pizten duelarik, urrengo kanpainaren esperoan. II Gerra mundialaren hilerria agertzea jertseak saltzeko, askorentzat lotsagabekeria iruditzen zaio, soldadu baten jantzia odolez zipristindua, IHESAz hiltzear zegoen gaixoaren argazkia...Lehenengoz, Toscaniren irudiek estaltzen duten kartel handiek jendearengan inpakto askoz handiagoa eragiten dute, arazo hauetaz mintzatzen diren aldizkari eta erreportaiek baino.

90. hamarkada amaieran Colors aldizkaria publikatu zuen, baita Fabrica izeneko artisten beste aldizkari bat ere. 18 urtetan Bennetonentzat lan egin ondoren, utzi egin zuen. Azken kanpaina, Hiltzera zigortuak zeuden presoekin eratutako kanpaina izan zen, Heriotza zigorraren kontrako protestan. Polemika itzela sortu zuen azken honek.

Gaur egun, Nolita erropa markarentzat kanpaina egiten ari da. No-Anorexia logoarekin, jendea kontzientziatu nahi du gaisotasun honen larritasunaz. Kritika ugari jaso ditu kanpainak.

Arranopolaren egunsentia!

Nire lehenengo blog-a da hau. Publizitateari buruzkoa izango da, duela 2 urte aurkitu nuen pasioetako bat da niretzat, eta aldi berean, ikasten ari naizen karrera.

Bertan, publizitateari buruzko berriak, publizista batzuen biografia, eta iragarkiei buruzko komentarioak zabalduko ditut. Gustokoa izatea espero dut, eta zure aportazioak benetan baliotsuak izango dira. Milesker irakurle!